LK LKpanorama Lucaskerk_1 Lucaskerk_2 Markuskerk_zaaijer

Diaconale Werkgroep Breda Wismar Arad 

Voorzitter Mieke Frankfoorder-Boevé / tel. 076-5146523 / emailadres Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

Secretaris: Pieter W. Harder / tel. 06-4727 2529 / emailadres Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.">

Giften zijn van harte welkom op rek.nr. NL81 INGB 0002 9825 73 t.n.v. Diaconale Contactgr BWA te Breda 

Werkbezoek Arad 4 – 8 november 2016

Zoals ieder najaar was er ook nu weer een bezoek aan onze partnergemeente in Arad. Omdat er nog veel diaconale hulp en ondersteuning voor de gemeenteopbouw vanuit Breda naar toe gaat, is het goed om 1x per jaar eens rustig alles door te spreken. Ook het bejaardenhuis en het tehuis voor meervoudig gehandicapte kinderen, waarmee ook al vele jaren een band bestaat, worden in dit bezoek meegenomen.

Vrijdagmorgen vroeg vertrokken Jack Grootenboer, onze penningmeester, en ik vanaf Amsterdam om, via een overstap in München, aan het begin van de middag te landen in Timisoara in Roemenië. Daar werden wij warm welkom geheten door ds. Béla Tothpal en naar Arad gebracht. In de kerkzaal werden wij hartelijk ontvangen door de vele reeds aanwezige gemeenteleden. Samen gegeten en bijgepraat. Aardige bijkomstigheid was dat de borden en bestek ‘nieuw’ meegekomen waren met het laatste transport. Alleen: geld voor glazen hadden ze niet, dus bracht een ieder, behalve zelfbereide schotels, wat glazen mee van huis.

 

De zaterdag is traditiegetrouw bij onze bezoeken een dag van ontspanning en zo gingen we met ds. Tothpal en zijn vrouw Renata en een drietal gemeenteleden en vijf kinderen naar Mako, een stad net over de grens in Hongarije, voor een stadswandeling en een bezoek aan een thermaal bad.

Omdat er op zondagmorgen niet alleen een Hongaarse kerkdienst is die om 10.00u. begint, maar ook om 9.00u. al een kerkdienst in het Roemeens gehouden wordt, besloten Jack en ik beide kerkdiensten bij te wonen en alle gemeenteleden te begroeten. De Roemeense kerkdienst telt iedere zondag zo’n 10-12 vaste gemeenteleden, bij de Hongaarse zijn dat er meestal 50-60. Zo vierden wij twee mooie kerkdiensten met elkaar waaraan ook de muziekgroep van de gemeente deelnam en een aantal mooie liederen ten gehore bracht. Namens u allemaal mocht ik een groetwoord uitspreken dat door ds. Tothpal vertaald werd. Eerst in het Roemeens en later nog een keer in het Hongaars. Na de dienst was er koffie met allemaal zelfgemaakt lekkers en daarna hebben we met ongeveer 40 mensen het middagmaal genuttigd in een klein restaurantje. Ieder betaalt zijn/haar deel (of trakteert diegene die het niet kan betalen) en volgens ds. Tothpal blijkt hieruit opnieuw hoezeer de mensen ons bezoek op prijs stellen, afgezien van het feit dat ze het ook heel gezellig vinden om samen te eten!

’s Middags was er de extra kerkenraadsvergadering waarbij ook ‘gewone’ gemeenteleden mochten aanschuiven om met hen alle vreugden en zorgen te bespreken. Ook hoe het gaat met de vele hulpgoederen die wij daarheen sturen, wat men nog wel of niet meer nodig heeft, het transport, de opslag hier èn daar, onze financiële ondersteuning van de gemeente, de voedselpakketten, enzovoort. Wat het laatste transport betreft: het is aan zo’n 130 families ten goede gekomen! En omdat zij na 8 weken hun tijdelijke opslagruimte weer moesten verlaten, werden de laatste 100 bananendozen met kleding, die nog overgebleven waren, geschonken aan een van de grote gaarkeukens van Arad waar dagelijks vele minder draagkrachtigen en dak- en thuislozen komen eten.

Maandagmorgen bezochten we als eerste het bejaardentehuis en werden we hartelijk ontvangen door de directrice mw. Fira Popa. Zij sprak namens alle bewoners haar dank uit voor alle hulp die zij, nu al zovele jaren, vanuit Breda ontvangen. Zoals ik vorig ook al meldde is er nog altijd een groot tekort aan allerlei dingen die voor ons in Nederland eigenlijk zo vanzelfsprekend zijn. Zoals incontinentiemateriaal. Dat wordt wel verstrekt maar veel te weinig en van een slechte kwaliteit. Omdat in Roemenië, net als hier, de indicatienormen voor een plaatsje in het tehuis steeds hoger komen te liggen, is de conditie van de gemiddelde bewoner een stuk slechter dan voorheen. Daarom is er ook aan matrassen, beddengoed en verbandmiddelen doorlopend een tekort. Ook kwam de vraag naar schoonmaakmiddelen en desinfecterende zeep, wegwerphandschoenen, doucheschuim en shampoo. Zoals gezegd: er is altijd een tekort en wat er is is van slechte kwaliteit. Na ruim een uur namen wij afscheid en beloofden wij ons best te blijven doen om hen, zoveel als in ons vermogen ligt, te blijven helpen.

Daarna bezochten we het Kindertehuis voor meervoudig gehandicapte kinderen. Op dit moment verblijven er 23 kinderen, de meesten in de leeftijd van 3-8 jaar. We spraken uitgebreid met Andrea, de nieuwe directrice en met Maria, de sociaal assistente. Wat waren ze blij met alles wat met het laatste transport voor hen mee kwam! Blij met de vele, door u aangeleverde (!), hygiënische producten zoals doucheschuim, babyshampoo en billendoekjes. En hun vraag is dan ook of wij met het volgende transport opnieuw deze spullen mee zouden kunnen sturen. Wij denken dan ook in het voorjaar opnieuw een inzameling te houden. Doet u dan ook weer mee? Want alleen samen met u krijgen wij deze dingen voor elkaar! Een voorbeeld van hoe de dingen die wij geven soms lang gebruikt worden was dat wij, toen wij een korte rondleiding door het huis kregen, zagen dat het zogeheten ballenbad, dat wij misschien wel 15 jaar geleden schonken, nog steeds, leeg weliswaar, in de activiteitenruimte stond met daarin een van de kinderen, die daar gewoon heel graag in zit. En de ballen? Die zagen wij in een opblaaszwembadje liggen in een andere hoek. Met dankbaarheid in ons hart voor alles wat wij èn u voor hen kunnen betekenen, namen wij afscheid.

De specifieke dingen die door het bejaardenhuis en het kindertehuis gevraagd werden, kunt u in het volgende nummer van S’amen (januari) vinden.

’s Middags zijn wij met Renata Tothpal naar een nieuwe supergrote winkel gereden aan de rand van Arad om daar nieuw materiaal voor de kinderkerk te kopen. Normaliter brengen we altijd een aantal knutselmaterialen mee, maar, zoals mw. Tothpal zei: het is hier hoogst waarschijnlijk van mindere kwaliteit, maar ook veel goedkoper. Op dit moment heeft zij elke zondag zo’n 5-7 kinderen, maar allemaal vrij jong nog. Dus eenvoudig knutselmateriaal is dan voldoende. Uiteindelijk is toch het Bijbelverhaal dat verteld wordt (met behulp van een flanelbord uit Breda) het belangrijkste.

’s Avonds waren opnieuw veel gemeenteleden, jong en oud, weer aanwezig in de kerkzaal. Op een klein plaatsje buiten achter het huis werd de barbecue aangestoken en genoten we met z’n allen van worstjes en salades (zelfgemaakt uiteraard). Tot slot hebben we nog samen een vrolijke noot gezongen.

De volgende dag was het weer tijd om afscheid te nemen en na een voorspoedige reis waren Jack en ik ’s avonds weer thuis.

Hoe gaat het met ds. Tothpal en zijn gezin?

            Het gaat hen goed, ze zijn gezond en wel. Wel ligt er nog de, bij de veroordeling in februari 2013 aan de bisschop toegekende, vordering van ongeveer €200.000,-. Tot nu toe is daar nog geen cent van gevorderd, simpelweg omdat ds. Tothpal geen eigen inkomen had. Nu was er de hoop dat er eind februari 2016, daar er nog steeds niets ingevorderd kon worden, deze vordering zou vervallen omdat naar Roemeense wet daar 3 jaar voor staat. Helaas heeft de bisschop daar een stokje voor gestoken en via een zogeheten ‘executeur’ laten weten dat hij er alles aan zal doen deze vordering te innen. Dit door deze ‘executeur’ wereldwijd (!) te laten speuren naar eventuele bankrekeningen van ds. Tothpal. Zolang dit onderzoek loopt, blijft de vordering van kracht. Triest, maar waar.

Verlegen

Iedereen was overduidelijk zo blij en dankbaar dat wij daar waren en wat wij vertegenwoordigen: daar zou een mens verlegen van worden. Wij op onze beurt werden opnieuw getroffen door de grote saamhorigheid die deze kleine gemeente kenmerkt. Niemand valt buiten de boot. Jong of oud, iedereen hoort erbij met al zijn of haar gebreken. Iedereen helpt elkaar en is er een probleem dan wordt samen naar een oplossing gezocht. Bewonderenswaardig!

Tot slot

Toen wij afgelopen augustus in Wismar waren werd op een avond door de mensen uit Arad een lied van Bonhoeffer gezongen, een van hun favoriete liederen. Daarom zongen wij, in verbondenheid, ditzelfde lied op 11 september tijdens de Startzondag in de Markuskerk. En zo besloten wij dat wij samen tijdens de Hongaarse kerkdienst het lied nogmaals zouden zingen, nu in het Nederlands, het Duits en tenslotte in het Hongaars. Ik wens de gemeente in Arad, die het voorwaar niet gemakkelijk heeft, en ons allen hier dat dit lied ons begeleiden mag in goede en kwade dagen.

In goede machten liefderijk geborgen
verwachten wij getroost wat komen mag.
God is met ons des avonds en des morgens,
is zeker met ons elke nieuwe dag
.

Mieke Frankfoorder (vz)

tel. 076-5146523

email Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Mocht u de familie Tothpal nog een extra steuntje in de rug willen geven dan is uw gift van harte welkom op bankrekening: NL 81 INGB 0002982573 t.n.v. Diaconale Contactgroep BWA te Breda o.v.v. ‘Bela’

Jaarverslag 2015 Klik op Jaarverslag_2015.pdf

 

Werkbezoek Arad 6 – 10 november 2015

Vrijdagmorgen vroeg vertrokken Jack Grootenboer, onze penningmeester, en ik vanaf Rotterdam om, via een overstap in München, eind van de middag te landen in Timisoara in Roemenië. Daar werden wij opgehaald door ds. Béla Tothpal en naar het nieuwe onderkomen van de gemeente in Arad gebracht. Begin september moesten ze nl. de ruimte die ze de laatste 3 jaar huurden verlaten omdat de eigenaar een dermate hoge huur ging vragen dat die voor hen niet op te brengen was. Gelukkig vonden ze al snel een andere locatie om hun kerkdiensten en andere gemeenteactiviteiten te houden. Ook daarvan is de huur aan de hoge kant, maar het is te doen omdat verschillende gemeenteleden toegezegd hebben maandelijks een extra donatie te doen en zo blijkt maar weer dat ‘vele kleintjes één grote maken’! Wel moet er nog een en ander verbouwd worden, maar uiteindelijk hebben ze geen zondag zonder kerkdienst gehad.
In de kerkzaal werden wij hartelijk ontvangen door de vele reeds aanwezige gemeenteleden. Samen gegeten en bijgepraat.
De zaterdag is traditiegetrouw bij onze bezoeken een dag van ontspanning en reden we met ds. Tothpal en zijn vrouw Renata en een achttal gemeenteleden naar Szeged, een stad in Hongarije, voor een stadswandeling en een bezoek aan een thermaal bad.
Zondagmorgen waren er zo’n 65-70 kerkgangers en vierden wij een mooie kerkdienst met elkaar waaraan ook de muziekgroep van de gemeente deelnam en een aantal mooie liederen ten gehore bracht. Behalve de predikant en enkele kerkenraadsleden deden ook Jack en ik mee in de liturgie en mocht ik een groetwoord uitspreken namens u allen. Na de dienst was er koffie met allemaal zelfgemaakt lekkers en daarna hebben we met ongeveer 40 mensen het middagmaal genuttigd in een klein restaurantje. Ieder betaalt dan zijn deel (of trakteert diegene die het niet kan betalen) en volgens ds. Tothpal blijkt hieruit opnieuw hoezeer de mensen ons bezoek op prijs stellen, afgezien van het feit dat ze het ook heel gezellig vinden om samen te eten!
’s Middags was er de extra kerkenraadsvergadering waarbij ook ‘gewone’ gemeenteleden mochten aanschuiven om met hen alle vreugden en zorgen te bespreken. Ook hoe het gaat met de vele hulpgoederen die wij daarheen sturen, het transport daarvan, onze financiële ondersteuning van de gemeente, de voedselpakketten, enzovoort. Wat het laatste transport betreft: het is aan zo’n 160 families ten goede gekomen!
Maandagmorgen bezochten we allereerst het Kindertehuis voor meervoudig gehandicapte kinderen. Op dit moment verblijven er 25 kinderen. We spraken uitgebreid met Rodica Crocnau, de plaatsvervangster van de directrice, die helaas onverwachts ergens anders moest zijn. Opnieuw werd duidelijk hoe blij ze zijn met alles wat zij vanuit Breda mogen ontvangen. Blij met de 4 goede antidecubitusmatrassen die wij, met behulp van een sponsor, hen konden laten aanschaffen; blij met de prima hygiënische producten zoals doucheschuim, babyshampoo en billendoekjes. En hun vraag is dan ook of wij met het volgende transport opnieuw deze spullen mee zouden kunnen sturen. Wij denken dan ook in het voorjaar opnieuw een inzameling te houden. Doet u dan ook weer mee? Want alleen samen met u krijgen wij deze dingen voor elkaar!
Maandagmiddag was het bejaardentehuis aan de beurt en werden we ontvangen door de directrice mw. Fira Popa. Op dit moment zijn er 135 bewoners, maar in de winter kan dit gemakkelijk oplopen tot 165-170 omdat soms het pensioentje niet toereikend is om de verwarmingskosten van het eigen woninkje te betalen. Zij sprak namens alle bewoners haar dank uit voor alle hulp die zij, nu al zovele jaren, vanuit Breda ontvangen. Nog altijd is er een groot tekort aan allerlei dingen die voor ons in Nederland eigenlijk zo vanzelfsprekend zijn. Zoals incontinentiemateriaal. Dat wordt wel verstrekt maar veel te weinig en van een slechte kwaliteit. Omdat in Roemenië, net als hier, de indicatienormen voor een plaatsje in het tehuis steeds hoger komen te liggen, is de conditie van de gemiddelde bewoner een stuk slechter dan voorheen. Daarom is er ook aan matrassen, beddengoed en verbandmiddelen een tekort. Na een korte rondleiding door enkele barakken die, met een sponsorbijdrage uit Breda, van binnen een nieuw verfje hadden gekregen, namen wij afscheid en beloofden wij ons best te blijven doen hen, zoveel als in ons vermogen ligt, te blijven helpen.
’s Avonds waren vele gemeenteleden weer aanwezig in de kerkzaal. Eerst vertelde Zsolt Torok, gemeentelid èn bergbeklimmer, over zijn hachelijke avontuur bij de beklimming van de Mount Everest (hij was daar tijdens de grote aardbeving). Daarna zelfgemaakte goulash gegeten en tot slot samen gezongen.
De volgende dag was het weer tijd om afscheid te nemen en na een voorspoedige reis waren Jack en ik ’s avonds weer thuis.

Hoe gaat het met ds. Tothpal en zijn gezin?
Het gaat hen goed, ze zijn gezond en wel. Kortgeleden moesten zij noodgedwongen opnieuw verhuizen, maar ook dat werd manmoedig opgepakt. Ds. Tothpal werkt hard aan zijn bijenstal. Met zo’n 250 bijenvolken moet het mogelijk zijn vanaf zomer 2016 met de honing een bescheiden inkomen te verwerven. Vooropgesteld dat er niets tegenzit zoals bijv. een strenge winter. Daar dit alles veel werk en tijd kost, probeert hij zoveel mogelijk de bewerking van de bijenvolken te mechaniseren, zodat er tijd overblijft voor zijn pastorale arbeid, want dat blijft het allerbelangrijkste! Overigens staat de bijenstal formeel op naam van zijn vrouw Renata.
Wij hebben hem toegezegd hen in ieder geval nog tot eind mei 2016 financieel te ondersteunen (met uw hulp uiteraard!). Met hem hopen en vertrouwen wij dat dit goed gaat komen.
Verder ligt er nog de, bij de veroordeling in februari 2013 aan de bisschop toegekende, vordering van ongeveer €200.000,-. Tot nu toe is daar nog geen cent van gevorderd, simpelweg omdat ds. Tothpal geen eigen inkomen had. Als nu blijkt dat er eind februari 2016 nog steeds niets ingevorderd is, vervalt deze vordering omdat naar Roemeense wet daar 3 jaar voor staat. Nog een paar maanden geduld dus. Mocht het zo zijn dat de bisschop voor die tijd toch nog een poging doet om een bedrag in te vorderen, al is het maar 1 Euro, dan gaat echter opnieuw een termijn van 3 jaar in.

Grote dankbaarheid
Groot was opnieuw de dankbaarheid en blijdschap dat wij hen bezochten. Wismar en Breda als partnergemeenten te hebben is van onschatbare waarde. Niet alleen in de praktische dingen, maar dat er aan hen gedacht en voor hen gebeden wordt geven hen kracht en moed om door te gaan. Groot is hun Godsvertrouwen!
En opnieuw een speciale dank voor allen die een bijdrage leverden en nog leveren met betrekking tot de financiële ondersteuning van het gezin Tothpal.

Tot slot
Het was goed enkele dagen daar te zijn. Het is goed om zo eenmaal per jaar eens rustig rond de tafel te gaan zitten en alles de revue te laten passeren. Uit de veelheid van indrukken en gesprekken heb ik geprobeerd u een beeld te geven van de situatie in Arad. Het zal u duidelijk zijn dat, naast onze aandacht op het persoonlijke en geestelijke vlak, de praktische en financiële hulp voorlopig nog hard nodig is. Tot nu toe heeft u hen geweldig geholpen en nog altijd ontvangt onze penningmeester regelmatig grote en kleine bijdragen. Ontzettend bedankt daarvoor!! En wij hopen dat u hen zult blijven steunen. Er is veel onrecht in deze wereld waar wij niets aan kunnen veranderen, maar bij onze partnergemeente in Arad kunnen wij allemaal samen het verschil maken!

Mieke Frankfoorder (vz)
tel. 076-5146523
email Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Uw bijdrage voor de familie Tothpal is welkom op bankrekening: NL 81 INGB 0002982573
t.n.v. Diaconale Contactgroep BWA te Breda o.v.v. ‘Bela’

 

DE ZOMERONTMOETING 2015 in BREDA/GINNEKEN

Thema: ‘Rivieren’

Vrijdagavond 28 augustus: Na een aantal maanden van voorbereiding was het dan zover: Als eersten arriveerden er 6 gasten uit Wismar en even later 8 gasten uit Arad bij ons thuis in de Pottenbakkerstraat. Een vreugdevol weerzien! Het was fijn dat er, naast alle bekende gezichten, ook nu weer een paar mensen bij waren die nog niet eerder in Breda waren. Na de soep en de broodjes werden de gastgezinnen (die wij gelukkig ook dit jaar in voldoende mate gevonden hadden) gewaarschuwd en konden de gasten naar hun logeeradres.

Zaterdag 29 augustus: Vanaf 10.00u. stond in Mariendal de koffie al klaar, evenals ons gemeentelid Victor Witter die werkzaam is bij het Waterschap. Hij vertelde, vergezeld van een mooie power-pointpresentatie, hoe wij in Nederland ‘de voeten drooghouden’. Na de lunch vertrokken we voor een wandeling langs de Mark naar de eerste stuw ter hoogte van de Bieberg. Daar legde Victor nogmaals uit hoe een en ander werkte. Het weer werkte fantastisch mee en na nog een kopje koffie in Mariendal zwermden onze gasten uit over de braderie in het Ginneken.
Tegen de avond gingen we naar de Johanneskerk voor de maaltijd en het avondprogramma. Een aantal jongvolwassenen uit onze gemeente had gezorgd voor een heerlijk, afwisselend buffet met voor ‘elck wat wils’. Het avondprogramma, onder leiding van ds. Saskia van Meggelen, begon met een power-pointpresentatie over rivieren en vervolgens hoorden we, in drie talen, het verhaal van de Heilige Christoffel, waarna wij in groepjes ingedeeld werden en met elkaar spraken over ‘Rivieren’ aan de hand van een drietal vragen. Om u hiervan een indruk te geven: een van deze vragen luidde:
In Ezechiël 47 ziet de profeet een rivier uit de tempel stromen. Deze brengt leven en vruchtbaarheid. Ze wemelt van vis en allerlei vruchtbomen groeien aan de oever van de rivier. Beeld van de overvloed die God wil geven. Welke overvloed, rijkdom hebt u van God ervaren?

Zondag 30 augustus begon in een goed gevulde Johanneskerk met een Dienst van Woord en Gebed. Met ds. Saskia van Meggelen, met lezingen en voorbeden in de verschillende talen. Ook werden er 4 nieuwe kaarsen aangestoken met daarop het logo van onze contacten. Éen voor elk van de drie partnergemeentes en een extra voor de familie van Laci Farkas, een zeer gewaardeerd kerkenraadslid uit Arad die onlangs overleden is. Een groetwoord uit Wismar werd uitgesproken door Jochen Wittenburg en vervolgens sprak een geëmotioneerde ds. Béla Tothpal uit Arad zijn grote dank uit voor alle steun en bemoediging die hij ondervonden had toen hij in de gevangenis zat. Ook dat heeft hem kracht gegeven in die moeilijke tijd.
Na het uitgebreide koffiedrinken, vergezeld van lekkere taart gebakken door een aantal Johanneskerkmensen, gingen we naar de Lutherse Kerk in het centrum voor de lunch en het middagprogramma. Dat begon met een workshop ‘Lofprijzing en dans’ die gegeven werd door ds. Saskia van Meggelen. Heel bijzonder om niet alleen met je stem God te loven maar ook door dans! Iedereen deed mee!
Daarna werden er groetkaarten geschreven en versierd voor de mensen van de Johannes- en de Martinuskerk die op 27 september in een oecumenische dienst samenkomen t.g.v. de Vredesweek. Deze kaarten gaan vergezeld van een geadresseerde envelop, zodat de mensen die een groetkaart ontvangen er ook een terug kunnen sturen. Zo leggen we als bruggenbouwers kleine verbindingen tussen daar en hier…..
De avond begon met een vesper in de Markuskerk o.l.v. ds. Ton van Prooijen en daarna wachtte ons (wij waren met 36 personen) een heerlijke barbecue op de binnenplaats van de Markuskerk.

Maandag 31 augustus: Met 14 gasten en 6 mensen van hier reisden we af naar Dordrecht, de stad van de 3 rivieren (Merwede, Noord en Oude Maas). Als eerste werd daar de Ark van Noach bezocht. Echt een bezienswaardigheid! Daarna met de waterbus naar de Merwekade. Daar kwamen 2 Duitstalige gidsen om ons de mooiste plekjes van Dordrecht te laten zien. En ook nu hielden we het droog (net als zondag), ondanks dreigende luchten, totdat we weer bij de waterbushalte stonden te wachten en eenmaal op de weg naar huis gingen de hemelsluizen vol open. Wat waren we blij dat we het er droog af hadden gebracht! Eenmaal terug in Breda gingen alle gasten voor de avondmaaltijd en de laatste overnachting naar hun gastgezinnen.

Dinsdagmorgen 1 september: Voor de laatste keer kwamen we bijeen in de kerk in Ginneken voor de ‘Reisesegen’ waarbij ds. Eward Postma voorging. Regien de Ruiter deelde aan onze gasten mooie kaarten uit met in hun eigen taal het ‘Onze Vader’(uit haar collectie van 18 Onze Vaders), dankwoorden over en weer werden uitgesproken en tot slot lazen wij het gedicht van Bram Vermeulen: ‘ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde’. Veel kun je denken bij dit gedicht, maar wat wij vanuit ons geloof mogen weten is dat als wij een steen verleggen in de rivier van het leven, hoe klein ook, dit altijd de loop van het water zal veranderen, omdat Christus in zijn leven en sterven een reuze steen verlegd heeft en dat wij hem mogen navolgen.
En zo namen wij afscheid van elkaar: ‘Goede reis en tot volgend jaar in Wismar!

Dankjewel: Opnieuw kunnen wij terugzien op een paar geweldige dagen. Het was een feest waaraan zovelen van u meewerkten op heel veel verschillende manieren. Gastgezinnen, kosters, koks en kokkinnen, predikanten, sponsoren en u, als ‘gewoon’ gemeentelid, allemaal ontzettend bedankt!

11 sept 2015 Mieke Frankfoorder (vz)

 

Werkbezoek Arad 31 oktober – 4 november 2014

In het kort het programma:

Na een voorspoedige reis landen Pieter Harder en ik 's middags op de luchthaven van Timisoara in Roemenië. Daar stond ds. Béla Tothpal ons al op te wachten. Het was geweldig om hem weer te ontmoeten als vrij man! Gewoon over alles te kunnen praten met elkaar in alle rust ervoeren wij wederzijds als heel bijzonder!

In de kerkzaal in Arad werden wij hartelijk ontvangen door de reeds aanwezige gemeenteleden. Aansluitend was er een kerkdienst want 31 oktober is Hervormingsdag en die traditie is daar nog springlevend.

Zaterdag was een dag voor ontspanning en reden we met het gezin Tothpal en enkele gemeenteleden richting Mako (H) voor een bezoek aan een thermaal bad.

Zondagmorgen vierden wij in een mooie kerkdienst het Heilig Avondmaal. Behalve de predikant en enkele kerkenraadsleden deden ook Pieter en ik mee in de liturgie en mocht ik een groetwoord uitspreken namens u allen. 's Middags was er, zoals gebruikelijk bij ons werkbezoek, de extra kerkenraadsvergadering om met hen alle vreugden en zorgen te bespreken.

De maandag werd besteed door eerst een bezoek aan het Bejaardenhuis te brengen waar we een gesprek hadden met de directrice mw. Fira Popa. Zij sprak namens alle bewoners haar dank uit voor alle hulp die zij, nu al zovele jaren, vanuit Breda ontvangen. Op dit moment zijn er 140 bewoners, maar in de winter kan dit gemakkelijk oplopen tot 175-180 omdat het voor ouderen die op straat leven dan te koud wordt om daar te overleven. Hierna gingen we naar het Kindertehuis waar wij een gesprek hadden met Andrea, de assistente van de directrice Ana Christea, die, zo had zij mij via de email al gemeld, jammer genoeg ons niet kon ontmoeten omdat zij met vakantie was. Ook met haar een goed gesprek gehad. Ook zij zijn ons zo dankbaar voor alles wat zij krijgen, want ook in Roemenië zijn de bezuinigingen in de zorg zeer merkbaar. Na toegezegd te hebben dat wij ons best voor hen zullen blijven doen, namen wij weer afscheid.

Na een gezamenlijke maaltijd in de kerkzaal en een gezellig samenzijn was het de volgende morgen weer tijd om afscheid te nemen. Ook ditmaal verliep de reis voorspoedig en kwamen wij veilig thuis.

Hoe gaat het nu met ds. Tothpal en zijn gezin?

Wij kunnen eigenlijk niet anders dan melden dat het hem en zijn gezin weer goed gaat. Ze zijn dolgelukkig dat ze weer bij elkaar zijn. Vorige week zijn zij, vanuit een mini 2-kamerflatje, verhuisd naar een, naar Roemeense begrippen, goede etagewoning waarin de kinderen (12 en 17 jaar oud) nu elk weer een eigen slaapkamer hebben.

Het was een hele nare tijd, maar zij blijken in staat de draad weer op te pakken en positief vooruit te kijken. Uiteraard zijn er nog wel voorwaarden verbonden aan zijn vervroegde vrijlating. Zo mag hij van de rechter de komende 1,5 jaar zijn ambt als predikant niet uitoefenen. Grofweg betekent dit dat hij niet formeel in toga mag optreden. Maar samen met andere gemeenteleden een kerkdienst houden kan wel. Zolang hij zijn toga niet aan heeft is hij 'gewoon' een gemeentelid. Ook bij de viering van het Avondmaal zondagmorgen was dat duidelijk. Bij een begrafenis van een vriend kon hij geen pastor zijn, maar wel als goede vriend uit de bijbel lezen en troostende woorden spreken. Zo laveren hij en zijn gemeente op het randje van wat wel en niet kan.

Verder ligt er nog de, bij de veroordeling in februari 2013 aan de bisschop toegekende, vordering van ongeveer €200.000,-. Tot nu toe is daar nog geen cent van gevorderd, simpelweg omdat ds. Tothpal geen eigen inkomen had. Als nu blijkt dat er eind februari 2016 nog steeds niets ingevorderd is, vervalt deze vordering omdat naar Roemeense wet daar 3 jaar voor staat. Het is dus duidelijk dat ds. Tothpal de komende 1,5 jaar formeel geen inkomen moet verwerven om deze molensteen kwijt te kunnen raken. Mocht het zo zijn dat de bisschop ergens in deze komende 1,5 jaar toch een bedrag kan invorderen, al is het maar 1 Euro, dan gaat echter opnieuw een termijn van 3 jaar in.

De toekomst

Reeds voordat ds. Tothpal veroordeeld werd, waren hij en zijn vrouw Renata begonnen met het houden van bijen. Dit wordt door de overheid ook gestimuleerd. Van ongeveer een 250-280 bijenvolken heeft men een bescheiden inkomen. Op dit moment heeft Renata (het 'bedrijfje' staat op haar naam) nog 140 volken. Deze staan bij haar ouders in Hongarije. Het komende jaar gaat ds. Tothpal hard aan het werk om deze volken te vermeerderen tot 250, waarmee dan, als alles goed gaat, vanaf zomer 2016 de honing een inkomen zal opleveren. Daar dit veel werk en tijd kost, is het plan zoveel mogelijk de bewerking van de bijenvolken te mechaniseren, zodat er tijd overblijft voor zijn pastorale arbeid, want dat blijft het allerbelangrijkste!

Veel hebben we gesproken over de toekomst van de gemeente. Prioriteit nummer een is om kerkelijk onderdak te vinden. Zomaar een groep te blijven die los staat van enige kerkelijke structuur heeft weinig toekomst. Er zijn nog wel een paar mogelijkheden die onderzocht zullen worden, maar of dit gaat lukken blijft onzeker.

Grote dankbaarheid

Het is niet goed te beschrijven hoe dankbaar deze mensen zijn dat zij ons en Wismar als partnergemeenten hebben. Het weten dat er mensen zijn die er voor hen waren in deze barre omstandigheden en naast hen bleven staan, was en is van onschatbare waarde. Niet alleen in de praktische dingen, maar dat er constant aan hen gedacht en voor hen gebeden werd hebben ds. Tothpal, zijn vrouw en hun gemeente de kracht gegeven om vol te houden.

Toen ik hem vroeg hoe hij zich in de gevangenis staande had kunnen houden, zei hij dat o.a. de kaarten en brieven die hij elke dag binnenkreeg vanuit Nederland hem vleugels hadden gegeven. Ook het weten dat er voor zijn gezin gezorgd werd en dat zijn gemeente doorging en sterk bleef, maakten dat hij zijn tijd daar ook psychisch aankon.

Een speciale dank voor allen die hierin een bijdrage geleverd hebben had Renata Tothpal aangaande de financiële ondersteuning van het gezin. Het was voor hen al moeilijk genoeg dat haar man en de vader van hun kinderen in de gevangenis zat, maar hadden wij hen niet ondersteund dat had zij niet in Arad kunnen blijven wonen, simpelweg omdat zij van haar inkomen geen huur had kunnen betalen. Dan hadden zij noodgedwongen bij haar ouders in een klein dorpje in Hongarije moeten intrekken, wat weer tot gevolg gehad zou hebben dat de kinderen van hun school weg hadden gemoeten, enzovoort, vult u zelf de rest maar in. Dankzij onze bijdragen konden zij toch min of meer 'gewoon' hun leven leven. Zo concreet had ik mij dat niet gerealiseerd.

Daarnaast was ook iedere kaart die Renata voor haar en de kinderen uit de postbus viste, zoals zij letterlijk zei: "een klein cadeautje dat mijn dag maakte tot een zonnige dag!"

Tot slot

Uit de veelheid van indrukken en gesprekken heb ik geprobeerd u een beeld te geven van de situatie in Arad. Het zal u duidelijk zijn dat naast onze aandacht op het persoonlijke en geestelijke vlak ook de praktische, financiële hulp voorlopig nog hard nodig is. Tot nu toe heeft u hen geweldig geholpen en nog altijd ontvangt onze penningmeester regelmatig grote en kleine bijdragen. Ontzettend bedankt daarvoor!! En wij hopen dat u hen zult blijven steunen. Er is veel onrecht in deze wereld waar wij niets aan kunnen veranderen, maar bij onze partnergemeente in Arad kunnen wij allemaal samen het verschil maken!

Mieke Frankfoorder (vz)

tel. 076-5146523

email Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Uw bijdrage voor de familie Tothpal is welkom op bankrekening: NL 81 INGB 0002982573

t.n.v. Diaconale Contactgroep BWA te Breda o.v.v. 'Bela'

 

 

BREDA-WISMAR-ARAD De Zomerontmoeting 2014
De dagen dat wij in Arad waren speelden zich naar mijn mening af tussen psalm 104, die gelezen werd nadat wij aangekomen waren en welke handelt over de Heerlijkheid van God in de schepping (de bergen stonden centraal in deze ontmoeting) en het Laudate Omnes Gentes, wat het laatste lied was dat wij zongen alvorens afscheid te nemen. Hoe vier andere reisgenoten een en ander ervaren hebben leest u hieronder.Een verslag
De jaarlijkse zomerontmoeting Breda-Wismar-Arad vond dit jaar plaats in Roemenië van 13 tot 17 juni. We zijn daar met 10 mensen van de protestantse kerk Breda naartoe gegaan, waaronder Coby den Boer en Wieger van Dijk uit onze gemeente van het Ginneken. Vanuit Wismar was dit jaar geen afvaardiging door omstandigheden.

  Vrijdagavond 13 juni werden wij hartelijk ontvangen in Arad door de gemeenteleden van onze Evangelisch Lutherse zustergemeente. Het programma dat die avond gepresenteerd werd, was opgebouwd rond het thema: Bergen. En dan ‘bergen’ in de breedste zin van het woord. Bergen waar je tegen aan kunt lopen, die je al of niet overwonnen hebt, bergen in de bijbel en in de natuur etc. Vanuit dit thema volgden allerlei activiteiten van gezamenlijk goulash eten in de natuur en praten over de bergen in je leven, wijnproeven, lezingen over bergen etc..
    Op zondagochtend werd een mooie gezamenlijke dienst gevierd in twee talen. Bram Heringa en Marlies Schulz gingen hierin voor. Natuurlijk werd ds. Béla Tothpal hierbij gemist.  Het was mooi te ervaren hoe de gemeente daar bij elkaar blijft en gezamenlijk het geloof ervaart en beleeft onder moeilijke omstandigheden: Béla Tothpal die onschuldig opgesloten zit en het kerkgebouw en het gemeenschapshuis dat hen afgepakt is.
    Op maandagochtend werd er door een deel van de groep een bezoek gebracht aan het bejaardentehuis van Arad.  Ikzelf bezocht met het andere deel van de groep het kindertehuis. Rob Frankfoorder en Marlies Schulz hadden die ochtend een ontmoeting met ds. Béla Tothpal in de gevangenis van Timisora.
    In het kindertehuis werden we ontvangen door de directrice. In het tehuis worden kinderen opgevangen tussen 2 en 18 jaar met verstandelijke en lichamelijke beperkingen. De kinderen werden "te zwaar en te duur" voor de ouders. Sommige kinderen krijgen nog wel eens bezoek van de ouders maar dat zijn er niet veel. De hulpverleners doen wat ze kunnen om de kinderen zo goed mogelijk op te vangen met een beperkt budget en beperkte middelen. De zorg voor de meervoudig gehandicapte kinderen is zwaar en emotioneel belastend. Het salaris is laag. Twee verzorgenden op 24 bewoners is niet veel. Ondanks het zware werk is er weinig wissel van personeel, wat goed is voor de band met de kinderen. Aan materiaal voor de dagelijkse verzorging zoals waslotion, massagecrème, incontinentiemateriaal, billendoekjes, etc. blijft behoefte door het krappe budget.
    Maandagavond gaf Zsolt Torok, een gemeentelid èn bekend Roemeense alpinist, een presentatie over de door hem bedwongen bergen, en hoe je dan jezelf en God tegen kan komen.
    De volgende ochtend namen we afscheid van onze gemeenteleden uit Arad en begaven we ons op weg voor de twee dagen durende autorit terug naar Nederland. Volgend jaar zien we elkaar weer in Breda!
Wieger van DijkEen verslag
De deelnemende groep uit Breda met in totaal tien leden arriveerde op vrijdagavond 13 juni te Arad. Helaas was er dit jaar geen deelnemende groep uit Wismar door verhindering van een aantal sleutelpersonen uit Wismar. Jochen Wittenburg (recente hartoperatie), Ds. Christian Schwarz (kankerbehandeling) en Michael Mach (werk) konden niet meekomen, waardoor de groep te zeer uitdunde en de Wismaraner met pijn in het hart dit jaar verstek moesten laten gaan.
De ontvangst in het Gemeindehaus te Arad door een groot aantal gemeenteleden was zeer hartelijk en gezamenlijk werd de maaltijd gebruikt. Bij het gebed voorafgaand aan de maaltijd werd tevens de overleden penningmeester Harry Mulder van de Bredase groep herdacht. Na de maaltijd werden de gasten ondergebracht bij gastgezinnen.
Zaterdag 14 juni werd grotendeels doorgebracht in bergen buiten de stad, waar het thema van deze ontmoeting ‘Bergen’ besproken werd. Lichte bergen, waar we al overheen waren, en donkere bergen waar we tegenop keken. Het thema werd geïllustreerd met een tweetal schilderijen gemaakt door diaken Miny Smaling van de Markusgemeente. Na de gesprekken maakten we van draden kettingen onder het thema ‘draden die ons verbinden’. De gemaakte kettingen werden door de makers geschonken aan een van de anderen als teken van verbondenheid.
Zondag 15 juni begon met een kerkdienst in het Gemeindehaus met als voorgangers Ds. Bram Heringa en Ds. Marlies Schulz. Een dienst met avondmaal vanwege de voor de Arader zeer luxe aanwezigheid van twee predikanten. Sinds de eigen predikant Béla Tothpal in de gevangenis zit is de gemeente aangewezen op predikanten van buiten. Aanvankelijk was er regelmatige steun van een predikant van de Roemeense Reformierte Kirche, maar door invloed van hogere kerkpolitieke regionen is dit tot stilstand gekomen. Incidenteel vindt nu pastorale zorg plaats door predikanten van de Hongaarse Reformierte Kirche, maar deze komen slechts sporadisch naar Arad. De dienst werd door de voorgangers gehouden in het Duits, Hongaars en Nederlands. In de middag was er een lezing door een gemeentelid van Arad over ‘bergen in de Bijbel’. Daarbij werden Bijbelteksten in het Hongaars en Nederlands gelezen. De dag werd bij het invallen van het duister afgesloten met het oplaten van een aantal lampionnen bij de rivier de Maros.
Na de gesprekken op zaterdag en de kerkelijke kant van het bezoek op zondag, volgde op maandag 16 juni de zakelijke kant. De Bredase groep werd daartoe in drie delen gesplitst. Ds. Marlies Schulz en Rob Frankfoorder werden naar Timisioara gebracht voor een bezoek aan Ds. Béla Tothpal in de gevangenis. Een groep van vier ging naar het Altersheim, een verpleeghuis voor bejaarden dat vanuit Breda ondersteund wordt. De resterende vier gingen naar het Kinderhuis, een verpleeghuis voor lichamelijk gehandicapte kinderen dat ook vanuit Breda ondersteund wordt. Ondergetekende maakte deel uit van de laatste groep.
De groep werd ontvangen door directrice Anna Christea. Naar waarneming van ondergetekende is zij een behoorlijke wonderdoenster gezien de geringe financiële en personele middelen waarover zij beschikt. Maar het huis ziet er netjes en schoon uit en de kinderen worden naar vermogen verzorgd. Zij heeft kans gezien hulp te verwerven uit onder andere Verenigde Staten, Ierland en Nederland. De personeelssituatie is moeilijk, er is per dienst 1 verplegende per 11 á 12 kinderen beschikbaar. Naar Nederlandse maatstaven gezien het niveau van de handicaps zeer weinig. Gezien het geringe salaris dat geboden wordt is het werven van meer personeel haast onmogelijk. Schokkend was het om te zien dat kinderen van 13-14 jaar oud de aanblik hadden van kinderen van 5 jaar. Een ontwikkelingsachterstand die nooit meer goed te maken is. Deze kinderen zullen dus hun hele verdere leven zware zorg nodig hebben.
De maandag werd afgesloten met een lezing door Zsolt Torok, een gemeentelid en alpinist die diverse bergen in de Himalaya beklommen heeft. Hij sprak daarbij heel open over hoe hij op grote hoogte God ervaren had.
Dinsdagmorgen 17 juni in de vroegte werd de Bredase groep wederom zeer hartelijk uitgezwaaid en ving de terugreis naar Breda aan. Volgend jaar in 2015 hopen wij groepen uit Arad en Wismar in Breda te ontvangen.
Pieter HarderOp bezoek bij Béla in de gevangenis
Het is precies 10.00 uur als Rob Frankfoorder en ik voor de deur van de bezoekruimte van de gevangenis in Timisoara aankomen. Het is er al een drukte van jewelste: familieleden, kinderen die huilen, moeders die bezorgd kijken, iedereen wacht op het begin van het bezoekuur. Rob en ik vallen op en wij worden dan ook gevraagd voor wie wij komen: Béla Tothpal. Even moeten wij nog wachten maar dan mogen wij door de detectiepoort binnen en daarna door naar een kleine nauwe ruimte met lange banken en tafels die aan de onderkant door een metalen plaat gescheiden zijn. Wij worden geacht aan de ene kant plaats te nemen en de gedetineerde aan de andere. Dan is het wachten. De toegangsdeur wordt afgesloten en dan is het zo ver: samen met anderen komt ook Béla binnen en neemt tegenover ons plaats. Het is Béla, zoals wij hem kennen: met een glimlach op zijn lippen en een glinstering in zijn ogen. Hij is blij dat wij er zijn en ook wij zijn blij en opgelucht dat deze ontmoeting door kon gaan. Alleen: het blijft vreemd, dat dit zo moet. Ik zie een kwetsbare man tegenover me, die zich – ondanks alles - staande houdt en probeert opgewekt te blijven. Wij vertellen hem over de prachtige dagen die wij hier met elkaar beleefd hebben, de ontroerende dienst een dag eerder met Béla junior op het orgel. Béla mag trots zijn op Renata, die voor onze ontmoeting alles geregeld heeft, op zijn kinderen en ik geloof dat is hij ook. Ook al is hij te bescheiden om dat toe te geven. Hij vertelt wel hoe hij zich gedragen voelt door iedereen in zijn gemeente, maar ook door ons. De vele kaarten doen hem heel goed en helpen hem de ongemakken – en soms ook treiterijen – in de gevangenis te verlichten. Hij vertelt ons over zijn hoop misschien al begin oktober vrij te komen, daarvoor zet hij zich in en verzamelt hij ‘punten’ voor elke dag of nacht die hij werkt. Maar toch: uiteindelijk is hij helemaal afhankelijk van de commissie die over een paar maanden een beslissing neemt of ze hem deze ‘punten’ zullen aanrekenen. Het blijft op een vervelende manier heel erg spannend en dat is aan Béla ook te merken. De toekomst van de gemeente houdt hem bezig: ze zoeken aansluiting bij een groter geheel, een andere kerkgemeenschap, misschien in Duitsland waar een zelfstandige vrijgemaakte Lutherse kerk bestaat. Maar dat is zorg voor later, als Béla zich er weer actief mee kan bemoeien. Hij heeft een heel concrete vraag voor Rob over een chip om een bijenkoningin te markeren want als Béla vrijkomt zal hij zijn onderhoud anders dan als predikant moeten verdienen. Renata werkt nu ook al een dag van de week bij de bijenkwekerij (die op haar naam staat) en in de buurt van haar ouders in Hongarije staat. Maar weg uit Arad, weg van zijn gemeente, dat wil Béla niet, hij wil blijven en kijken wat er in de toekomst mogelijk is. Daarin is hij vastberaden! Béla vraagt hoe het bij ons in Breda is en wij vertellen over het tekort, dat ons allemaal zorgen baart en het feit dat wij allemaal nog niet weten op welke manier wij eruit zullen komen. Ook Wismar en de ziekte van dominee Christiaan Schwarz en de operatie van Jochen Wittenburg komen ter sprake. En dan ineens gaat alweer de bel en een cipier roept dat het bezoekuur is afgelopen. Een laatste omhelzing en met de wens en de belofte ‘Volgend jaar in Breda!’ nemen wij afscheid. Om iets voor twaalf uur staan wij weer op straat en worden wij door Nandi, een van de gemeenteleden, teruggebracht naar Arad. Een ochtend om niet snel weer te vergeten ligt achter ons.    Marlies Schulz.                        Bergen in Arad.
Vrijdagavond werden we hartelijk welkom geheten in Arad. Na de eerste kennismaking en de verdeling in de gastgezinnen kregen we uitleg over het programma voor de komende dagen. Het thema van de ontmoeting was bergen. Dit werd vorm gegeven door o.a. een presentatie door een professionele bergbeklimmer en een presentatie over verschillende bergen uit de bijbel en het lezen van Bijbelteksten hierbij. Veel persoonlijke gesprekken ontstonden in de bergen nabij Arad, waar we een gespreksgroep hadden over het verzetten en overwinnen van bergen in ieders leven.
Er was ook tijd vrijgemaakt voor een bezoek aan het bejaarden- en kindertehuis. Ik vond het bijzonder om te mogen zien hoe het leven in het bejaardenhuis is en hoe verschillend dit is van hoe wij in Nederland dit gewend zijn. Tijdens een stadswandeling hoorden wij meer over de geschiedenis van de stad, en de vele bijzondere gebouwen die de stad rijk is. Het was een mooie ontmoeting, en ik ben blij dat ik hier een onderdeel van mocht zijn. Erik Bondzio.Mieke Frankfoorder (vz)
Tel. 076-5146523
Email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Impressie vrachtauto voor Arad  laden mei 2014

 

P1210058

    P1210125     P1210180   

 P1210251     P1210201

  

     

 

 

 

 

Bezoek Wismar

   

  De_toren_van_de_St._Marienkirche_tegenover_de_Neue_Kirche_600x800     Na_de_kerkdienst_tijd_voor_koffie_1024x768   Voor_elk_gebed_een_kaarsje_800x600

BEZOEK AAN WISMAR 16-18 NOVEMBER 2012

Een jaarlijks terugkerend gebeuren, dat zijn aanvang reeds had in de tijd van de DDR en door de kerken in Duitsland georganiseerd wordt, is de Friedensdekade. En nadat het vorig jaar (voor het eerst sinds vele jaren) niet lukte daar als partnergemeente 'acte de présence' te geven, konden we er dit keer met 6 mensen bij zijn. De reizigers waren: Hannie Bouman, Renate Junker, Willy van den Akker, Henrieke de Bruin en Rob en Mieke Frankfoorder. Het thema van de Friedensdekade dit jaar was

 

 

'Mutig für Menschenwürde!'

dat wil zoveel zeggen als: 'Kom op voor menswaardigheid, wees moedig, vecht voor mensenrechten!' Iets waar wij allemaal aan kunnen meewerken, ieder naar onze talenten en mogelijkheden.

Dat wil niet zeggen dat wij in Wismar plots grootse daden verricht hebben maar wij zijn begonnen, waar ieder van ons kan beginnen, nl. met bidden. Nadat wij vrijdag in de namiddag aangekomen waren, werd er om 19.00u. een avondgebed gehouden in de Neue Kirche waar ruim 30 mensen aan deelnamen. Bij elke voorbede, hardop uitgesproken of in stilte, werd er een kaarsje aangestoken en zo stonden daar op een gegeven moment wel 30 kaarsjes stil te branden. Een bijzonder moment.

Zaterdagmorgen was er een gespreksronde met de Kontaktgroep Wismar. Dit is een groep van zo'n 10-12 mensen die de spil zijn in onze ontmoetingen. Daar de informatiestroom vanuit Arad voornamelijk via Breda verloopt, wilde men graag op de hoogte gebracht worden van de laatste ontwikkelingen van de gemeente daar. Daarnaast kregen wij informatie over de kerk in Wismar en haar plaats in de nieuwgevormde 'Nordkirche', een samenvoeging van de voormalige Landeskirchen in Noord-Duitsland. Het gebied wat de Nordkirche nu bestrijkt loopt ongeveer vanaf Kiel tot aan de Poolse grens. Een behoorlijke schaalvergroting dus. Verder werden er geschenkjes uitgewisseld. Zo hadden wij voor de 25 jonge mensen die komend voorjaar hun Konfirmation hopen te doen, kleine vredesduifjes meegenomen, gehecht aan een kaart met een vredegroet. Konfirmation in de Lutherse Kerk is vergelijkbaar met ons belijdenis doen, alleen gebeurt dit op een leeftijd van 14-15 jaar. Lorelies Runge, die deze jongelui mede begeleidt, zal hen deze duifjes bij hun Konfirmation overhandigen. Zo spinnen wij wederzijds kleine draden in het web van ons partnerschap.

Na 's middags een frisse neus gehaald te hebben aan de Ostsee was er 's avonds een gemeenteavond in de gemeenschapszaal bij de Neue Kirche. Een fijne opkomst van bijna 40 mensen! Hier werd beurtelings verteld wat er zo gaande is in onze drie gemeenten. Wel wat beknopt vertelden wij opnieuw over de zorgelijke situatie in Arad en brachten we de Wismaraner op de hoogte van de dingen die in Breda gebeuren. Ook dominee Christian Schwarz vertelde over het wel en wee in zijn gemeente. Sinds er geen koster meer is, worden de werkzaamheden gedaan door vrijwilligers en tot op heden loopt dat goed. Ook lichtte hij nogmaals toe wat met name de bestuurlijke veranderingen zijn, nu Wismar niet meer behoort tot de Landeskirche Mecklenburg Vorpommern maar tot de grote Nordkirche. Verder zijn er ook in Wismar zorgen over hoe de kerk aantrekkelijk te houden is voor jonge mensen. Maar het is positief dat er nu wel 25 Konfirmanden zijn; dat deze zelf de keus gemaakt hebben en niet meer, zoals vroeger, door hun ouders gestuurd werden èn het zijn er meer dan men in vele jaren gehad heeft. Overigens bedraagt het totaal aantal geregistreerde Lutheranen in Wismar zo'n 1260 en dit is de laatste jaren stabiel.

Na alle informatie was er tijd voor ontmoeting en konden we genieten van een smakelijk buffet, waar iedereen wat lekkers voor meegebracht had.

Tijdens de kerkdienst op zondagmorgen werd er door mij een groetwoord uitgesproken en deden Henrieke en Hannie mee bij de lezingen. Na de dienst was er opnieuw tijd voor ontmoeting tijdens het koffiedrinken. Vele handen werden geschud, oude bekenden begroet, nieuwe gezichten meldden zich. Tenslotte kwamen we nog kort bijeen in de kerk voor de Reisesegen. Daarna weer afscheid nemen van iedereen en terug naar huis, waar wij veilig en wel rond acht uur 's avonds aankwamen.

In Breda werden in elk van de 4 met Arad en Wismar verbonden kerken een kaars met het logo van de Friedensdekade aangestoken als teken van verbondenheid en werd niet alleen in Breda maar ook tegelijk in Arad met ons in Wismar meegebeden voor de vrede. Hoe bijzonder om dit mee te maken!

Mieke Frankfoorder (vz)

 

Werkbezoek Arad 13-17 oktober 2012

Bezoek_Kindertehuis_1024x768

            Na_de_kerkenraadsvergadering_1024x768 Samen_eten_met_de_gasten_768x1024

 

Ditmaal waren het Harry Mulder, onze penningmeester en ikzelf die op 13 oktober van Düsseldorf naar Timisoara vlogen om daar rond het middaguur opgehaald te worden door Béla Tothpal, de predikant. Ieder jaar in oktober bezoeken enkele leden van het dagelijks bestuur van onze contactgroep de gemeente in Arad. Om weer eens goed door te spreken wat er allemaal gaande is. Hun zorgen rond het voortbestaan van de gemeente te delen en de lijst hulpgoederen die wij inzamelen door te nemen. Ook een bezoek aan het Kindertehuis waar dubbelgehandicapte kinderen verblijven en het bejaardenhuis stonden op het programma.

Rechtszaken

Nog altijd lopen er verschillende rechtszaken. Zowel tegen ds. Tothpal persoonlijk, als tegen verschillende kerkenraadsleden. Zoals ik al eerder vermeldde in een vorig verslag: corruptie en machtsmisbruik woekert in Roemenië als een zwam door de rechtsspraak, de politie, de douane èn door de kerken. Zo is ds. Tothpal onlangs veroordeeld tot een boete van €1000,- omdat hij, nadat hij uit zijn ambt als predikant van de Evang. Lutherse Kerk Roemenië was gezet, als zodanig toch nog gepreekt zou hebben. Terwijl iedereen wist dat hij uit zijn ambt gezet was. Met grote koppen heeft dit in de krant gestaan. Toch werd hij veroordeeld. Een collega van hem kwam er nog slechter vanaf. Hij werd, voor hetzelfde 'vergrijp', veroordeeld tot 2 maanden gevangenisstraf!

Verder gaat het nog om het gebruiksrecht van kerk en Lutherhuis en alles wat daarmee samenhangt. Deze processen zullen nog geruime tijd aanslepen, zo is de verwachting. Processen waarover een definitief oordeel is uitgesproken worden door de kerkenraad doorgestuurd naar het Europese Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg als laatste strohalm voor gerechtigheid. Wel is geduld een schone zaak, want een beoordeling door 'Straatsburg' duurt 2 à 3 jaar.

Al met al levert dit onze partnergemeente heel veel stress op en heel veel onkosten. En dat terwijl hun inkomsten niet groter zijn dan dat wat de collecte op zondag opbrengt. Zij zijn u en ons allemaal dan ook ontzettend dankbaar dat wij waar nodig soms bijspringen en dat hun predikant (zich) voorlopig, voor wat eigen inkomen betreft, zich geen zorgen hoeft te maken.

Bejaardenhuis

Wij spraken met de directrice van het tehuis, mevr. Fira Popa. Zij vertelde dat het tehuis, dat bestaat uit een aantal losse barakken, op dit moment 142 bewoners herbergt. Net als vorige winter zal dit aantal zeker nog wel oplopen. Veel ouderen kunnen 's winters de verwarmingskosten niet betalen. Dus sluiten zij hun huisje af en melden zich bij het tehuis voor een warm onderdak. En dit terwijl, als gevolg van de bezuinigingen, er steeds minder personeel voorhanden is. Mw. Popa vertelde ons dat er 7 mensen vertrokken waren (door pensionering of andere baan) en dat zij welgeteld één nieuwe kracht mocht aannemen!

De spullen die wij met ons transport voor hen meesturen zijn altijd welkom. Nachtkleding, beddengoed, het wordt dankbaar gebruikt. Op onze vraag of er nog andere dingen zijn waar wij hier mogelijk naar uit kunnen kijken kwamen de volgende wensen naar voren: incontinentiemateriaal staat met stip bovenaan. Ook rolstoelen en 1-persoonsmatrassen kunnen goed gebruikt worden. Dus mocht u ergens nog iets hebben staan.........dan willen wij het graag in ontvangst nemen!

Kindertehuis

In het Kindertehuis konden wij de directrice, mevr. Ana Christea, opnieuw blij maken met een 5-tal wandquilts, gequilte knuffelkussentjes en popjes die door een vrouwengroep uit Princenhage gemaakt waren. Er wonen op dit moment 26 kinderen in dit tehuis in (de) leeftijd variërend van 1-17 jaar. Ook hier doen de bezuinigingen zich pijnlijk gelden. Minder pampers per kind en ook op ander verzorgingsmateriaal wordt gekort. En steeds vaker is er geen tijd meer om iets leuks met de kinderen te doen of simpelweg met hen naar buiten te gaan.

De kinderkleding ed. die wij met het transport meestuurden waren van harte welkom. Ook hier vroegen wij naar wat nodig is. Met name wetties (vochtige luierdoekjes), doucheschuim, shampoo, wattentips en anti-bacteriële vloeibare zeep zijn hard nodig.

Zondag 14 oktober

Zoals u wellicht weet houdt de gemeente al weer geruime tijd haar kerkdiensten in de winterkerk in het Lutherhuis, omdat hen door de tegenpartij de dienst in de kerk zelf onmogelijk werd gemaakt. Zo'n 60 mensen kwamen ter kerke, ondanks het slechte weer van die ochtend. In deze dienst waarin ds. Totpal voorging (zonder toga, om verdere aanklachten te voorkomen) vierden wij het Heilig Avondmaal waarbij ik mocht assisteren, wat ik als heel bijzonder heb ervaren. Ook heb ik, namens u allen, een groetwoord uitgesproken. Daarna was er koffiedrinken en tijd om iedereen even te begroeten. Het betekent voor hen ontzettend veel dat er een partnergemeente is (Breda èn Wismar) die aan hen denkt, hen steunt en, niet in de laatste plaats, voor hen bidt in deze moeilijke tijden.

In de namiddag was er een speciale kerkenraadsvergadering waarin uitvoerig ingegaan werd op de situatie daar. Toen ik hen vroeg naar hun toekomstverwachtingen ontstond er een levendige discussie. Kort gezegd weten zij het ook nog niet waartoe dit alles zal leiden. Veel hangt af van de rechtszaken die nog lopen. 'Strijdlustig' was een woord dat in mij opkwam toen ik dit alles hoorde.

Daarnaast werd natuurlijk ook het transport van april jl. doorgenomen (en) evenals de goederenlijst; hier kwamen nog als extra aandachtspunten naar voren: werkkleding, veiligheidsschoenen, kinderwagens, buggy's, en autostoeltjes .

Weer naar huis

Woensdagmiddag werden wij weer naar het vliegveld gebracht en na een voorspoedige reis kwamen we 's avonds weer veilig thuis. Met een hoofd vol verhalen en een hart vol zorgen. Maar opnieuw zagen wij dat de gemeenschapszin van deze gemeente, die zo in haar bestaan bedreigd wordt, onverminderd groot is. Sterk is hun gevoel voor rechtvaardigheid en sterk hun geloof. En wij zijn dankbaar dat wij, u en ik, op onze beurt naast hen kunnen staan en hen voor Gods aangezicht brengen in onze gebeden.

Mieke Frankfoorder (vz)

tel. 076-5146523

email Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

BREDA-WISMAR-ARAD


Voorgeschiedenis

In 1983 werd door enkele leden van de toenmalige Hervormde Gemeente Ginneken, de toenmalige Hervormde Gemeente Breda (Johanneskerk en Markuskerk) en de toenmalige Gereformeerde wijkgemeente van Breda Z.O. (Pelgrimskerk) de Werkgroep Breda/Ginneken - Wismar opgericht.

In 1984 reisden 3 leden van deze werkgroep voor het eerst naar Wismar, een voormalige Hanzestad aan de Oostzee, 60 km ten oosten van Lübeck; destijds dus in DDR-gebied.

Ze gingen op bezoek bij de Evangelisch-Lutherse "Marien-Georgen-Gemeinde". Een aantal jaren bezochten kleine groepjes gemeenteleden uit Breda en Ginneken deze gemeente in Wismar 2 à 3 maal per jaar om de mensen daar te bemoedigen; meelevende kerkleden leefden in de DDR, door het beleid van hun regering, in moeilijke omstandigheden.

Na de val van de "Muur" in november 1989 werd dit gemeentecontact met een wat lagere frequentie voortgezet maar gaandeweg ontstond de behoefte om samen een contact op te bouwen met een gemeente in Oost-Europa. Via het Evangelisch-Lutherse bisdom Mecklenburg-Vorpommern ontstond  in 1996 contact met de Evangelisch-Lutherse Gemeente in Arad, Roemenië.

En zo ontstond de Diaconale Contactgroep Breda-Wismar-Arad. Nu, anno 2009, bestaand uit afvaardigingen uit de protestantse gemeente Ginneken, de protestantse wijkgemeente Breda Midden-Zuid en sinds begin 2006 ook uit de Evangelisch Lutherse Gemeente Breda e.o..

 

De contacten

In onze contacten met Wismar streven we naar contacten op het niveau van de kerkelijke gemeenten (zoals participeren in elkaars kerkdiensten, gemeentebijeenkomsten etc.) als wel naar zoveel mogelijke persoonlijke contacten.

In onze contacten met de gemeente van Arad werken we met een tweesporenbeleid:

a) We streven, evenals met Wismar, naar zoveel mogelijk contacten. Minstens 1 x per jaar is er een ontmoeting in Arad, Wismar of  Breda. Bij dit driehoekscontact is beurtelings één van de 3 gemeentes "gastgemeente ". Aan deze "Zomerontmoeting" (meestal in juni, vandaar de naam) nemen ook gemeenteleden deel.

b) Daarnaast bieden wij materiële hulp in de vorm van goederen en/of geld voor diaconale projecten en zetten ons in voor fondswerving m.b.t. andere kleinschalige projecten. In dit kader reist het dagelijks bestuur van onze contactgroep ieder jaar naar Arad voor een werkbezoek, waarin verantwoording over het verloop van de projecten en de besteding van gelden kan worden afgelegd.

 

Ondersteuningsactiviteiten

Het gaat hier om de volgende activiteiten:

  • ondersteuning van het diaconale werk van de Ev.Lutherse Gemeinde in Arad onder haar eigen leden èn daarbuiten (o.a. gratis warme maaltijden en voedselpakketten)
  • ondersteuning van kerkelijke arbeid engemeenteopbouw (o.a. inrichting 'winterkerk', Hongaarse bijbels, renovatie Lutherhuis.)
  • ondersteuning van activiteiten van andere instellingen met een sociaal karakter, in incidentele gevallen als we daarvoor sponsors in Nederland kunnen vinden. Deze sponsoring bestaat niet altijd uit geldelijke bijdragen maar ook wel uit 2e-hands meubilair in de breedste zin van het woord. Zo hebben wij contact met een kindertehuis voor gehandicapte kinderen (2003: therapeutisch ballenbad, 2004: muziekappara-tuur en c.d.'s met rustgevende muziek), hetbejaardentehuis (2002: ziekenhuisbedden, 2005: knutselmateriaal voor hun toen nieuw in te richten activiteitenruimte) en de Hongaarsemiddelbare school (2002: 2e-hands p.c.'s voor hun computerleslokaal, 2004: leerlingensets, 2005: turntoestellen).

DAKPROJECT LUTHERHUIS ARAD

In de jaren 2000-2007 werd door de mensen van de kleine Lutherse Gemeente in Arad met stukjes en beetjes het grote dak van het Lutherhuis grondig gerenoveerd. Honderden dakpannen, panlatten, nieuwe stukken balk, nieuwe tuimelramen, schoorstenen verwijderd of nieuw opgemetseld, dakbeschot over isolatiemateriaal, teveel om op te noemen. Iedere keer als er weer wat geld was, werd er nieuw materiaal aangeschaft en vaak waren het werkloze jongelui die o.l.v. een vakman de handen ineensloegen en zo ook wat bij konden verdienen.Arad_oktober_2009_062

In 2007 bleek geheel onverwacht dat van het dak, volgens EU-regels, al het  houtwerk behandeld zou moeten worden met een brand- en parasietwerend   middel. Kosten hiervan (verplicht uit te voeren door een gekwalificeerd bedrijf) waren € 18.000,-! Een  voor de kleine gemeente daar niet op te brengen bedrag. Na gedegen overleg beloofden wij hen zoveel mogelijk te helpen.
Het uiteindelijke doel tenslotte is dat de Lutherse Gemeente in Arad zichzelf kan bedruipen door de inkomsten uit het Lutherhuis. Verhuur van o.a. de zolderruimten is een noodzakelijke stap in die richting.

 

En zo ontstond het ‘DAKPROJECT'. Tot aan mei 2008 zijn er allerlei acties gevoerd. Zoals de ‘Actie Koffiestop' in Johanneskerk en Markuskerk, de verkoop van gegraveerde stenen en onderzetters, uitgangscollectes in de kerken en heel veel donaties van gemeenteleden; ook kwamen er bijdragen van sponsoren zoals plaatselijke diaconieën, de Kiwanis Club en de Diaconie van de Protestantse Gemeente in Chaam. Ter afsluiting van de actie werd er op 13 april 2008 door het DCC koor uit Roosendaal een benefietconcert gegeven in de Protestantse Kerk in Ginneken. Dit alles resulteerde in het prachtige eindresultaat van totaal € 18.000,- wat in Arad vreugdevol en dankbaar ontvangen werd.
Inmiddels is al het houtwerk volgens de regels behandeld en kan men verder met het afbouwen van de zolderruimte.

 

Informeren gemeente

De activiteiten hierboven genoemd geven enigszins een beeld van wat wij zoal doen. Maar eigenlijk is het ons werk om namens de gemeente, dus ook namens u, deze contacten te onderhouden en het diaconale werk zo goed mogelijk te doen en dat is niet in zo maar een paar woorden te vatten. Via de diverse kerkbladen en Kerkgroeten proberen wij u op de hoogte te houden. Ook vindt u meer informatie in onze reis- en jaarverslagen die regelmatig ook op deze site verschijnen.

 

 

 

Wilt u meer weten? Klik dan door naar een van onze verslagen of mail naar onze secretaris, mevr. J. Wouters, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Giften

Giften zijn altijd welkom op giro NL81 INGB 0002 9825 73 t.n.v. Diakonale Werkgroep Arad-giftenrekening te Bavel.

 

Inloggen